انجمن جمعیت شناسی ایران نامه انجمن جمعیت شناسی ایران 2008-3742 7 14 2012 11 21 Fertility and Women's Subjective Wellbeing in Sari City of Mazandaran Province باروری و احساس شادکامی زنان (نمونه مورد مطالعه زنان متاهل شهرستان ساری 61 83 722465 FA علی یار احمدی استادیار جمعیت شناسی، بخش جامعه شناسی و برنامه ریزی اجتماعی، دانشگاه شیراز آزاده تشکری کارشناسی ارشد جمعیت شناسی، دانشگاه شیراز Journal Article 2025 04 06 Linking subjective wellbeing with fertility is a reemerging area of research, making a recent addition to the literature of fertility concerns. Answering the question, whether having child/children enhances parents' happiness is of great importance. Therefore, the present study aims to investigate the relationship between women's subjective wellbeing and fertility. This article is based on a survey with a sample comprised of 384 women aged 15-60 conducted in the city of Sari, in 2012. The questionnaire was prepared based on Diener's Scale of Subjective Wellbeing including: "Satisfaction with life scale and Positive and Negative Affect Scales (PANAS)". For the reliability of the questionnaire, Cronbach's alpha technique was calculated, resulting in an alpha of 0.87 for the (SWLS) and 0.90 and 0.87 for Positive and Negative Affect Scales (PANAS), respectively. The results reveal that there is an initial significant reverse relationship between fertility and subjective wellbeing (r=-0.122, P-value <0.05). This relationship loses its significance when age, level of education and health are controlled, indicating the non-important effect of fertility on Subjective wellbeing. However, comparing the wellbeing of women with more than 3 children with that of women with 3 children or fewer, the difference is not deniable. رابطه بین باروری و احساس شادکامی یکی از حوزههای بازظهور تحقیق است که ادبیات مطالعات باروری را تقویت می‌کند هدف اساسی در مطالعات مذکور پاسخ به این سوال است که آیا داشتن فرزند به ارتقاء شرایط زندگی و به ویژه افزایش حس خوشبختی کمک میکند. هدف این مطالعه نیز پاسخ به این سوال است. مطالعه حاضر با روش کمی و با تکنیک پیمایش در بین زنان متأهل شهر ساری انجام گرفته است. نمونه مورد بررسی در این تحقیق ۳۸۴ نفر است. روش کار متکی بر مدل نظری دینر است که در سنجش متغیر وابسته از مقیاس رضایت زندگی دینر) و دیگران (۱۹۸۵) و عاطفه مثبت و منفی واتسون کلارک و تله گن (۱۹۸۸) استفاده شده است. نتایج مطالعه نشان میدهد که در بررسیهای مقدماتی یک همبستگی منفی بین باروری و شادکامی زنان مشاهده میشود اما در مدلهای کنترلی این نتیجه به دست آمد که رابطه منفی بین باروری و شادکامی رابطه پایداری نیست و تحت تأثیر تحصیلات و سلامت زنان است. با این وجود به نظر میرسد که زمانی که تعداد فرزندان از ۳ فرزند بیشتر میشود رابطه منفی بین باروری و شادکامی معناداری بیشتر می یابد. https://www.jpaiassoc.ir/article_722465_f9fa095bbc7f905baacedaf27c047016.pdf