انجمن جمعیت شناسی ایران نامه انجمن جمعیت شناسی ایران 2008-3742 15 30 2020 09 22 Relative Importance of Age Structure Changes in Changes in Unemployment Rate اهمیت نسبی تغییرات ساختار سنی در تغییرات میزان بیکاری 261 288 246114 10.22034/jpai.2021.139534.1166 FA فاطمه ترابی دانشیار گروه جمعیت شناسی، دانشگاه تهران 0000-0002-7520-1689 مرجان رشوند استادیار جمعیت‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی (نویسنده مسئول) 0000-0001-8811-304X Journal Article 2020 11 09 This article seeks to present the importance of age structure changes in unemployment changes. Therefore, by drawing a picture of changes in unemployment in Iran, their impact on changes in age structure is examined. The data is derived from the 1965-2016 Iranian decennial general censuses of population and housing. An attempt has been made to analyze unemployment trends by gender for urban and rural areas using a cross-sectional approach. An examination of unemployment indicators showed an increase in unemployment of women and men in 2006 and 2016. The standardization of the proportion of unemployed people shows that similarity in age distribution and education distribution cannot remove their differences in unemployment in the years when unemployment has increased. This finding holds for women in the whole country and women and men in urban and rural, the only exception being men in the whole country. Therefore, recent changes in unemployment must be attributed to factors other than changes in age structure and education composition such as personal characteristics (marital status and professional skills) as well as managerial problems and the lack of relevance between people's skills and requirements of the labor market. این مقاله به دنبال ارائه اهمیت تغییرات ساختار سنی در تغییرات بیکاری است. بنابراین سعی داشته است با ترسیم تصویری از تغییرات بیکاری در ایران، تاثیرپذیری این تغییرات را از تحولات ساختار سنی مورد مطالعه قرار ‏دهد. داده‌های مورد استفاده در این مقاله، سرشماری عمومی نفوس و مسکن طی سال‌های 95- 1345 می‌باشد و تلاش شده است با استفاده از رویکرد مقطعی، روندهای بیکاری در ایران به تفکیک جنس برای نقاط شهری و روستایی کشور مورد تحلیل قرار گیرد. مطالعه شاخص‌های بیکاری، حاکی از افزایش بیکاری زنان و مردان در سال‌های 1385 و 1395 بود. استاندارد‌سازی نسبت افراد بیکار نشان می‌دهد که تشابه توزیع سنی و توزیع تحصیلی در سال‌هایی که با افزایش بیکاری روبرو بوده‌اند به جز در مردان کل کشور، در سایر گروه‌ها (زنان کل کشور و زنان و مردان مناطق شهری و روستایی)، نمی‌تواند تفاوت‌های میزان بیکاری آن‌ها را از بین ببرد. بنابراین، تغییرات اخیر در بیکاری را باید در عواملی غیر از تغییرات ساختار سنی و ترکیب تحصیلی مانند ویژگی‌های فردی (وضع تاهل و مهارت‌های حرفه‌ای)، مشکلات مدیریتی، نبود تناسـب بین مهارت افراد و نیازهای بازار کار جستجو کرد. https://www.jpaiassoc.ir/article_246114_5fe6685734bc25fd5d7796414305cacc.pdf